

Op mijn 23e wist ik al; ik wil de uitvaartbranche in. Iets in mij voelde dat dit werk bij me paste – de rust, de aandacht, de betekenis. Maar destijds werd me gezegd: “Doe eerst maar wat levenservaring op.” En dat heb ik gedaan.
In de jaren die volgden heb ik een mooie zoon gekregen, gewerkt, geleefd, gezorgd en geleerd. Ik heb mensen begeleid in kwetsbare momenten, ik ben geraakt en gegroeid. Alles wat ik heb meegemaakt heeft me gevormd tot wie ik nu ben.
Op mijn 55e, is het moment daar. Met die opgedane levenservaring keer ik terug naar waar mijn hart al op jonge leeftijd naar uitging; het verzorgen van overledenen en het begeleiden van mensen bij afscheid en verlies.
Want elk afscheid is uniek. Elk leven verdient een persoonlijk en waardig slot. Het is een eer om in zo’n intieme, gevoelige fase naast mensen te mogen staan – met rust, helderheid en warmte.
Ik doe dit werk met heel mijn hart.
In het leven, én in het afscheid.